برای من ای مهربان

                                         چراغ بیاور         و           یک دریچه که از آن

                   به ازدحام کوچه ی خوشبختی بنگرم

                                                                             (فروغ فرخزاد)

مرحم

ــــــــ               

دلم اگه اسیرِ و مرحم دردای توء ِ

چشمای مهربون من همدم فردای توء ِ

اگه ترانه خون شدم به خاطر چشای توست

یا اگه بی صدا شدم به حرمت صدای توست

عاشق چشمای تو شد این دل بی نوای من

یه ابر بارون زده شد چشمای بی پناه ِ من

قصه ی عشق من باید توی دلا اثر کنه

شب سیاه دلم و یکی بیاد سحر کنه

کاش توی دریای دلم یه روز بیای سد بزنی

دفتر مشق عشقم و کاش تو بیای خط بزنی

عشق من آرزوی من امید فردای منی

حتی اگه خودت نخوای مرحم دردای منی

                                                                                           (مرحم)

یادگاری

ــــــــــــ                                  

جای پاهات روی جاده زده آتیش به وجودم

دل تنگم نمی دونه که برم یا که بمونم

گفتی سخته بی تو بودن گفتی لحظه ها بهونه اس

همه ی قشنگی گل وقتی ِ که اون جوونه اس

گفتی منت چشاتو می کشم هرچی که باشه

نمی ذارم دیگه دستات از تو دست من جدا شه

تو می گفتی نازنینم من می خوام با تو بمونم

می خوام از شعر نگاهت تا سحر غزل بخونم

تو همونی که می گفتی هیچکی مثل من نمی شه

تو می گفتی قلب لیلی واسه مجنون ِ همیشه

اما رفتی بی تفاوت از کنار روز و شبهام

تو نخواستی که بدونی بی تو من تنهای تنهام

جای دستات توی دستام جای پاهات رو چشام ِ

اونی که خسته و تنهاست آره آهنگ صدام ِ

                                                                (مرحم)

سادگی

ـــــــــ                                 

نمی خواستی اشک چشمام باز بشوره گونه هامو

نمی خواستی که زمستون بشکنه جوونه ها مو

نمی خواستی که قناری سرد و بی صدا بمونه

نمی خواستی شعر عشقو کنج یک قفس بخونه

تو می گفتی انتهای راهمون قصر سفید ِ

منم اون پری قصه که روی اسب سپید ِ

عشق تو مثل یه رویا تنهایی رفت و سفر کرد

قلب سنگ تو یه روزی حتی از منم گذر کرد

این ترانه ی حقیرم خاطرات عاشقیم ِ

این که تنها اَم و بی کس سرنوشت سادگیم ِ

قلب عاشق

ـــــــــــــــ                                                      

می خوام از برق نگات شبا رو مهتابی کنم

می خوام از رنگ چشات آسمون و آبی کنم

من می خوام روی موهات گلای خوشبو بذارم

تو شبا جای چشات گلای شب بو بکارم

من می خوام با خط خوش اسمتو خطاطی کنم

جای آسمون می خوام چشاتو نقاشی کنم

اگه عطر خوش بخوای برات شقایق میارم

جای عطر خوش برات یه قلب عاشق میارم

اگه من از تو می خونم تو بهونه ی صدامی

بی تو دنیا رو نمی خوام تویی که نور چشامی

تو که ماه آسمونی تو شبای بی ستاره

آسمون و اطلسی کن با یه چشمک دوباره

سکوت

ــــــــــ                                

خونه امشب تو سکوتِ یه سکوت تلخ و غمگین

باز چشام میخواد بباره با یه بغض سرد و سنگین

دل تنها و غریبم توی این سکوت اسیر ِ

خبراز کبوترای شهر عاشقا می گیره

توی پاییز دل سردت به دلم گفت بر می گرده

اما حالا که بها رِ دل من یه برگ زرد ِ

کاش بیاد یه روز که غربت مهمون دلم نباشه

کاشکی بغض بی کسی هام اشک تو چشام نباشه

من دلم میخواد بباره گل خنده روی لبهام

نه که بشکنه سکوت و دوباره گریه ی شبهام

                                                                                  (مرحم)

قلب شقایق

ـــــــــــــــ           

تو اگه دلت نخواد با من بمونی

می تونی سر بذاری به کوه و صحرا

تو اگه دلت نخواد قطره بمونی

می تونی آروم آروم بری تو دریا

تو اگه دلت نمی خواد بشی گیتار شکسته

می تونی یه ساز نو شی توی دستای یه خسته

میتونی مثل یه رویا همیشه صدا بمونی

یا که بشکنی خیال و غزل عشقو بخونی

تو اگه دلت گرفته می تونی بشی یه عاشق

اما با یه داغ کهنه شبیه  قلب شقایق 

                                                                                   (مرحم)

(ظهور)  تقدیم به تنها بهانه ی زندگی  (امام زمان)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ                   

تو ای امید بهارم بیا که بی تو خزانم

تو آن هوای حیاتی که بی تو زنده نمانم

تمام روزنه ها تار تمام آینه ها شوم

جهان پر از خفگی شد غبار خاطره مسموم

تمام ثانیه ها هم به خاطر تو گذشتند

در انتظار ظهورت هزار دفعه شکستند

برای شعر حقیرم تو را به قافیه بردم

چه می شود که بیایی در انتظار تو مردم

مرا به حافظه بسپار در آن سحر به سیاهی

غروب جمعه نزدیک که بی خبر تو می آیی

رویا

ـــــــ                  

اگر تمام لباسم بود ز ابریشم

چو تارو پود قبایت نمی شوم رویا

اگر هزار ستم بر سرم روانه کنی

 بهانه جوی جفایت نمی شوم رویا

در آن شبی که ز آهم به خاک می افتی

چو نوح ساربان بلایت نمی شوم رویا

اگر به جرم جفا مسکنم شود زندان

بدان که همصدای ادایت نمی شوم رویا

اگر ز وحشت زندان نمی برد خوابم

اسیر لای لای ِ صدایت نمی شوم رویا

اگر ز درد ندامت رخت پریشان شد

در آرزوی شفایت نمی شوم رویا

در آن سحر که بمیری نمی شوم مجنون

 سیاه پوش عزایت نمی شوم رویا

آنقدر از زندگی دلسرد و دلگیرم

                                       که روز مرگ خود را جشن می گیرم